Magiczne miejsca. Pamięci Jacka Karasia.
2005-08-25
Świat jest tak wielki i piękny, że każdy z nas ma swoje w nim magiczne miejsca. Moje było wielką sosną na skraju wandkowego lasu. "Rozpracował" ją przed laty Królik - Jarek Zajączkowski. Wszedł na nią bez pardonu i zamachał radośnie z niezdobytego dotąd wierzcholka.
W tym roku Jarek przyjechał do Osowej z Jackiem Karasiem.
W tym roku Jarek przyjechał do Osowej z Jackiem Karasiem.
Obaj byli niedościgłymi poszukiwaczami najbardziej magicznych, niesamowitych miejsc na Ziemii. Przybyli ze Spitzbergenu, by ogrzać wyziębione kości i poczynić
przygotowania do budowy domu. Norweski Gubernator wyspy nadał im właśnie prawo do działki i planowali pobudować na niej dom - bazę na całą wymyśloną przez nich przyszłość na dalekiej Pólnocy.
Przy tej okazji usłyszałem o ich pasji - psach malamutach, psich zaprzęgach, dzikiej przyrodzie, niekończącej się przygodzie i zachwycie nad miejscem, które z ich opowiadań jawilo się jako zupełnie surowe, zimne i odludne.
Kamienista pustynia pokrywająca wieczną zmarzlinę zieleniejąca w czasie krótkiego lata porostami i mchami.
Projektowany dom nie musiał mieć w zasadzie okien, bo zimą polarna noc wprawia w przygnębienie a latem nieustanny dzień nie pozwala spać.
Co jest w tej krainie, że ich towarzyszki życia zdecydowały się tam zamieszkać, że ludzie coraz chętniej przybywają tam w celach turystycznych, co można tam zwiedzać, czym się zajmować?
Dla Jacka była to "kraina dzikiego piękna zaklętego w okowach mrozu, surowego krajobrazu, śniegu, skał i lodu". Od dwóch lat mieszkał na Spitzbergenie w Longyerbyen ze swoją żoną Karoliną, opiekowali się swoją sforą psów i organizowali wycieczki dla turystów.
Jacek 33 letni twardy polarnik, politolog, oczytany, znający języki, jeździł konno, statystował w "Ogniem i mieczem",trenował aikido, grał na pianinie,plywał na żaglach posiadał patent motorowodny, był ratownikiem. Brał udział w poszukiwaniu zaginionych w zeszłym roku polarników z Katowic i Krakowa.
Marzył o polskiej wyprawie na biegun północny z psami na 100 lecie zdobycia go w 1909 roku przez Roberta Pearyego i Maththew Hensona.
10 sierpnia wyplynął swoim świetnie przygotowanym na takie wyprawy pontonem, ubrany w specjalny kombinezon ocieplający. Nie wiadomo, jak doszło do tragedii, ciało i ponton znaleziono na brzegu. Jacek umarł z wyziębienia, wpadl do wody i nie zdołał dotrzeć do pontonu.
Pozostał w krainie wiecznego zimna uśmiechnięty, takiego Go zapamiętam. Niech jego entuzjazm zaraża do realizacji marzeń, które wydają się nierealne. Mimo ryzyka, bo każdy z nas ma na tym świecie swoje magiczne miejsce, którego warto szukać, które na niego czeka...
przygotowania do budowy domu. Norweski Gubernator wyspy nadał im właśnie prawo do działki i planowali pobudować na niej dom - bazę na całą wymyśloną przez nich przyszłość na dalekiej Pólnocy.
Przy tej okazji usłyszałem o ich pasji - psach malamutach, psich zaprzęgach, dzikiej przyrodzie, niekończącej się przygodzie i zachwycie nad miejscem, które z ich opowiadań jawilo się jako zupełnie surowe, zimne i odludne.
Kamienista pustynia pokrywająca wieczną zmarzlinę zieleniejąca w czasie krótkiego lata porostami i mchami.
Projektowany dom nie musiał mieć w zasadzie okien, bo zimą polarna noc wprawia w przygnębienie a latem nieustanny dzień nie pozwala spać.
Co jest w tej krainie, że ich towarzyszki życia zdecydowały się tam zamieszkać, że ludzie coraz chętniej przybywają tam w celach turystycznych, co można tam zwiedzać, czym się zajmować?
Dla Jacka była to "kraina dzikiego piękna zaklętego w okowach mrozu, surowego krajobrazu, śniegu, skał i lodu". Od dwóch lat mieszkał na Spitzbergenie w Longyerbyen ze swoją żoną Karoliną, opiekowali się swoją sforą psów i organizowali wycieczki dla turystów.
Jacek 33 letni twardy polarnik, politolog, oczytany, znający języki, jeździł konno, statystował w "Ogniem i mieczem",trenował aikido, grał na pianinie,plywał na żaglach posiadał patent motorowodny, był ratownikiem. Brał udział w poszukiwaniu zaginionych w zeszłym roku polarników z Katowic i Krakowa.
Marzył o polskiej wyprawie na biegun północny z psami na 100 lecie zdobycia go w 1909 roku przez Roberta Pearyego i Maththew Hensona.
10 sierpnia wyplynął swoim świetnie przygotowanym na takie wyprawy pontonem, ubrany w specjalny kombinezon ocieplający. Nie wiadomo, jak doszło do tragedii, ciało i ponton znaleziono na brzegu. Jacek umarł z wyziębienia, wpadl do wody i nie zdołał dotrzeć do pontonu.
Pozostał w krainie wiecznego zimna uśmiechnięty, takiego Go zapamiętam. Niech jego entuzjazm zaraża do realizacji marzeń, które wydają się nierealne. Mimo ryzyka, bo każdy z nas ma na tym świecie swoje magiczne miejsce, którego warto szukać, które na niego czeka...
« wróć | wersja do wydruku | odsłon: 2124
