Gimnazjum - pół roku później...
Małgorzata Biernat & Leszek Stępniak, 2004-12-18
Pół roku temu - po wygraniu konkursu na dyrektora gimnazjum – opowiedziała nam o swoim pomyśle na szkołę oraz o tym, jakim jest człowiekiem.
Jak nowe doświadczenia wpłynęły na życie zawodowe i prywatne Marzeny Majerowskiej?
Jak nowe doświadczenia wpłynęły na życie zawodowe i prywatne Marzeny Majerowskiej?
Małgorzata Biernat: Mija rok, odkąd zamieszkała Pani w Osowie. Czy zadomowiła się już Pani tutaj?
Marzena Majerowska: Mam wrażenie, jakbym tu mieszkała strasznie długo! Kilka lat, a nie parę miesięcy. Tak się właśnie czuję.
Wprawdzie tempo mojego życia nieco się zmniejszyło w porównaniu do sierpnia i września, gdy było zabójcze! Ale nadal jest to intensywne życie.
Mówiono mi, że Osowa jest specyficzną, ciekawą dzielnicą. I to się wszystko potwierdza. Wśród mieszkańców jest wiele barwnych postaci, ciekawych osób, które bardzo dużo dają z siebie innym. W tym krótkim czasie poznałam wiele z tych osób. I z tego powodu bardzo dobrze mi się tu mieszka.
Jedynym mankamentem są utrudnienia w komunikacji. Nie mogę uwierzyć, że w dzisiejszych czasach w tak rozwiniętym kraju mogą istnieć drogi, przy których wiejskie, polne trakty są luksusem! Nawet piesze dotarcie do szkoły jest trudne.
Leszek Stępniak: A czy komunikacja międzyludzka jest też trudniejsza tutaj niż tam, gdzie poprzednio Pani mieszkała?
MM: W Osowie jest pełen przekrój ludzkich osobowości: od bardzo otwartych, wylewnych do... Nie będę nawet tego rozwijać, bo jest to wielka różnorodność. Dotyczy to zarówno moich pracowników, jak i mieszkańców dzielnicy. I to bardzo dobrze, bo jedni od drugich możemy się wiele nauczyć.
MB: Zbliżamy się do końca I semestru bieżącego roku szkolnego. Prosimy o podsumowanie.
Jak sprawdził się nowy budynek, czy jest dobrze przystosowany do potrzeb szkolnych; czy jest dobrze wykonany?
MM: Cieszę się, że mogę pracować w takim nowoczesnym budynku. Niejedna osoba chciałaby być na moim miejscu. Jednak jak w przypadku każdej nowej budowli wychodzą pewne problemy, nie do końca przemyślane rozwiązania. Zgłaszam natychmiast wszystkie usterki. Usuwanie ich jest możliwe, bo obok stale trwa budowa. Jednak są i takie rzeczy, których nie da się już zmienić.
LS: Jak ocenia Pani system monitoringu?
MM: Monitoring dobrze spełnia swoją funkcję. Obojętnie, co na ten temat się mówi. Na pewno nikomu nie szkodzi, a w wielu sytuacjach może nam pomóc.
Dzięki tej ochronie szkoła może być dla wszystkich otwarta bez obawy, że zostanie coś w tym czasie zniszczone, że wydarzy się coś złego. Młodzież może spędzać tutaj swój czas. I z tego powodu uważam, że taki system powinien być w każdej szkole. Kamery nie są przeciwko uczniom, tylko służą do zabezpieczenia budynku.
LS: Czy zdarzyły się akty wandalizmu?
MM: Nie. Na szczęście! Wszystko, co się do tej pory wydarzyło, to wypadki, czy nieprzemyślane postępowanie.
Zdarza się, że uczniowie sami zgłaszają takie wydarzenia, bo wiedzą, że i tak wszystko jest na filmie i trzeba będzie ponieść konsekwencje.
MB: Pierwszy semestr „dyrektorowania”: czy jest tak, jak Pani myślała, czy zaskoczyło to Panią?
MM: Nie jest tak, jak myślałam, ale też sytuacja nie zaskoczyła mnie całkowicie. Wiedziałam, że czeka mnie innego rodzaju praca. Jednak mimo wszystko chciałabym być więcej z uczniami, nauczycielami, być wśród nich. I nad tym muszę popracować.
Jestem osobą, która chciałaby od razu realizować pomysły i zamierzenia. Często zamiast komuś coś zlecić, robię to sama, bo tak będzie szybciej. To jest błąd! Muszę się tego oduczyć. Brakuje mi czasu na spotkania i rozmowy z młodzieżą. A są one bardzo ważne. Uczniowie nie są przyzwyczajeni, że z dyrektorem można normalnie, szczerze porozmawiać. A ja chciałabym, żeby tak było. Żeby było tak, jak wtedy, gdy się z nimi spotkałam po raz pierwszy w czerwcu. Byli wówczas szczerzy, spontaniczni, otwarci, zadawali wiele pytań. Jednak w momencie, gdy rozpoczął się rok szkolny, to się zmieniło. Traktują mnie i swoich nauczycieli z dystansem, są zamknięci. Nie wiem, dlaczego uważają, że nie można nam wielu rzeczy powiedzieć?
Przecież tak być nie musi!
LS: Miała Pani swoją wizję działania w tej szkole. Czy w trakcie musiała Pani z czegoś zrezygnować?
MM: Na pewno nie! Wiele zaplanowanych przedsięwzięć udało się. Przede wszystkim międzyoddziałowe zajęcia językowe i myślę, że z tego powinni być bardzo zadowoleni uczniowie i nauczyciele.
A inne sprawy są w toku.
Jedynie dziennik elektroniczny przesunęłam do realizacji w drugim semestrze. Związane to było z opóźnieniem w dostarczeniu do szkoły komputerów.
Muszę przyznać, że pomysłów mam coraz więcej!
Wiem natomiast, że największy nacisk będę kładła na dwie sprawy: na naukę i na zajęcia pozalekcyjne. Uważam, że szkoła musi być otwarta, choć nie wszyscy się ze mną zgadzają. W takiej dzielnicy jak Osowa, która nie ma innych ośrodków kulturalnych, szkoła musi spełniać tę rolę.
A do tego jest propozycja nauczycieli z III LO w Gdyni, dotycząca prowadzenia pozalekcyjnych zajęć z informatyki i matematyki. Koniecznie trzeba z niej skorzystać, bo to są wysokiej klasy fachowcy.
MB: Czyli oferta zajęć pozalekcyjnych będzie rozwijana?
MM: Na pewno tak. Chociaż nie jest to takie proste. Z jednej strony rodzice zarzucają, że nie ma propozycji zajęć dodatkowych. A z drugiej strony, gdy jest już taka oferta, to się z niej nie korzysta. Jednak mimo wszystko uważam, że trzeba prowadzić takie zajęcia nawet dla małej ilości uczestników. Może w końcu uczniowie zauważą, że nie trzeba nigdzie jechać, bo wszystko jest tutaj na miejscu.
MB: Zna już Pani swoich pracowników (nauczycieli, obsługę techniczną, administrację...), czy nawiązaliście „nić porozumienia”?
MM: Pierwszą osobą, z którą spotkałam się, była pani sekretarka. Wtedy miałam wrażenie, że trudno będzie nam się układać współpraca. Teraz muszę przyznać, że jest to bardzo miła, kompetentna, obowiązkowa osoba. Zna życie i współpraca z panią Ewą układa się wspaniale. Mogę na niej polegać!
Z pozostałych osób z administracji też jestem zadowolona.
Również nauczyciele mnie zaskakują. Są bardzo profesjonalni. Świadczy o tym – na przykład - ilość uczniów, biorących udział w konkursach. Wzięliśmy udział we wszystkich, organizowanych przez kuratorium! To jest absolutnie zasługa nauczycieli.
Chodzę również na lekcje, gdzie przekonuję się o tym, że są bardzo dobrzy.
Jednak na nauczycieli we wszystkich szkołach spadło ostatnio dużo dodatkowych obowiązków. Muszą przygotowywać ogromną ilość dokumentacji, co na pewno przeszkadza im w pracy z uczniami. To odbija się również w kontaktach między mną a nauczycielami. Z jednej strony muszę wymagać tej dokumentacji, z drugiej zaś do każdej dodatkowej propozycji muszę nauczycieli troszeczkę przekonywać. Dlatego czasami dochodzi do niezadowolenia. Mam jednak nadzieję, że Dzień Otwarty Gimnazjum przekonał, że warto podejmować te wyzwania. Najważniejsze, że cieszyli się z niego uczniowie. Dla nauczycieli był to przecież dzień pracy, jednak chciałabym, aby również im dawało to satysfakcję i radość.
LS: Jak układa się współpraca z ciałami samorządowymi Gimnazjum: z Radą Rodziców, Radą Szkoły, Samorządem Uczniowskim?
MM: W poprzedniej szkole Samorząd Uczniowski był aktywniejszy. Ale może wynikało to z tego, że był to zespół szkół: gimnazjum i liceum, a tam jest młodzież starsza, która ma więcej doświadczenia i lepiej potrafi się zorganizować. Tutaj młodzież musi się nauczyć tego, że daje im się pewną swobodę i mogą sami tworzyć, dać coś od siebie. Wydaje mi się, że na razie samorząd czeka, aż nauczyciel podsunie mu jakiś pomysł do realizacji. I wtedy on to wykona, wykona bardzo dobrze. A ważne jest, aby mieli własne pomysły.
Natomiast jeżeli chodzi o rodziców, to w żadnej nie ma tak wspaniałych jak tu! Często odbywają się spotkania Rady Rodziców. Znają się między sobą, dużo rozmawiają, wspaniale organizują różne imprezy. Są pełni pomysłów i inicjatyw. I oby tak zostało, bo od rodziców bardzo wiele zależy.
Bardzo się cieszę, że powstała Rada Szkoły. Jest to organ „ponad wszystkimi”, który może zapewnić szkole rozwój. Skupia przedstawicieli nauczycieli, rodziców i uczniów i „widzi” sprawy z każdej strony.
Krytyka ze strony któregokolwiek z tych organów będzie dla mnie bardzo cenna. Da mi możliwość zastanowienia się na tym, czy czegoś nie można by zmienić, poprawić.
MB: Na ile może liczyć Pani na naszą Radę Osiedla?
MM: Współpraca z Radą Osiedla układa się dobrze. Rada wspomaga starania o wyposażenie szkoły, współorganizuje koncerty, dofinansowała wyjazdy naszych uczniów na basen oraz dożywianie dzieci. Zamierzamy również wspólnie wypełnić młodzieży czas podczas ferii zimowych.
Jedyne, co mnie martwi, to brak wsparcia ze strony rady w sprawie chociaż tymczasowego oświetlenia okolic szkoły. A niedopuszczalny jest stan obecny, gdy młodzież w ciemnościach dociera np. do przystanku autobusowego.
MB: Czy w czasie ferii szkoła będzie zamknięta?
MM: Szkoła na pewno będzie otwarta. Nie mogę jednak jeszcze powiedzieć, co będzie się w niej działo, bo dopiero przygotowujemy program zajęć. Mogą je poprowadzić nauczyciele, jeżeli będą chcieli, lub osoby spoza szkoły.
Prawdopodobnie otrzymamy środki z wydziału edukacji przeznaczone właśnie na ferie. A jeśli będzie mróz, to na pewno na boisku do koszykówki zrobimy lodowisko. Jest już tam oświetlenie, może znajdzie się ktoś, kto pomoże zdobyć i zamontować tam jeszcze głośniki.
LS: Czy głośna w swoim czasie bitwa między uczniami znalazła swój finał i czy nadal słyszy się o przepychankach między gimnazjalistami?
MM: Sprawa ta trafi do sądu. Nie podejmuję żadnych kroków w celu ukarania tych uczniów. Czekam na rozstrzygnięcia sądu.
W tym wieku bardzo często zdarzają się przepychanki między młodzieżą. To, co my oceniamy jako błahostkę, dla nastolatków jest wielkim problemem, bardzo przyjmują wszystko „do siebie”. Jest to przejściowe, potem się z tego wyrasta.
Jednak trzeba być czujnym, aby nie powtórzyła się wspomniana sytuacja. W przyszłym roku szkolnym zamierzam zatrudnić psychologa – osobę, która będzie umiała dotrzeć do młodzieży i pomóc jej.
MB: Co w przyszłości? Wnioski, plany...
MM: Szkoły w naszym kraju zajmują się głównie wyrównywaniem szans młodzieży, a niewiele z nich próbuje wyszukiwać uczniów utalentowanych, uzdolnionych i wspierać ich rozwój. Powinien – wg mnie – zostać opracowany ogólnokrajowy program wyszukiwania takich osób i umożliwiania im rozwoju swoich uzdolnień ponad przeciętność. W przyszłości chciałabym właśnie takie uzdolnione osoby móc wesprzeć.
LS: Jak wygląda strój galowy ucznia?
MM: Nie istnieje jakiś wzorzec, określający jak taki strój powinien wyglądać. Przyjęta jest ogólna zasada, że jest to „jasna góra, ciemny dół”. Uważam jednak, że należy to uściślić i będę to omawiała na radzie pedagogicznej. Są w roku szkolnym takie specjalne momenty, wyjątkowe dni, które należy podkreślić również poprzez odświętny, galowy strój.
LS: Kiedy będzie można korzystać z nowej hali?
MM: Będzie na czas, w czerwcu.
LS: O czym marzy Marzena Majerowska – nie: Pani Dyrektor?
MM: Marzę o tym, aby w całym moim zabieganym życiu znaleźć tyle czasu i energii dla najbliższych, ile poświęcam pracy zawodowej. Aby nie przegapić w życiu rodzinnym czegoś ważnego. Przede wszystkim dotyczy to wychowania syna. Aby nie zdarzyło się, że „szewc bez butów chodzi”!
MB&LS: Dziękujemy za rozmowę.
Życzymy, aby nadchodzące święta były dla Pani okazją do spędzenia czasu z najbliższymi i aby w Nowym Roku znalazła Pani taki rytm życia, który pozwoli Pani pogodzić bycie dyrektorem, żoną, mamą, kobietą...
MM: Chciałabym za Waszym pośrednictwem złożyć najserdeczniejsze życzenia świąteczne Rodzicom, uczniom oraz Przyjaciołom szkoły i osobom, które bezinteresownie co tydzień spotykają się z uczniami na prowadzonych przez siebie zajęciach.
Życzę Wszystkim spokoju, zdrowia i sił w Nowym Roku.
Marzena Majerowska: Mam wrażenie, jakbym tu mieszkała strasznie długo! Kilka lat, a nie parę miesięcy. Tak się właśnie czuję.
Wprawdzie tempo mojego życia nieco się zmniejszyło w porównaniu do sierpnia i września, gdy było zabójcze! Ale nadal jest to intensywne życie.
Mówiono mi, że Osowa jest specyficzną, ciekawą dzielnicą. I to się wszystko potwierdza. Wśród mieszkańców jest wiele barwnych postaci, ciekawych osób, które bardzo dużo dają z siebie innym. W tym krótkim czasie poznałam wiele z tych osób. I z tego powodu bardzo dobrze mi się tu mieszka.
Jedynym mankamentem są utrudnienia w komunikacji. Nie mogę uwierzyć, że w dzisiejszych czasach w tak rozwiniętym kraju mogą istnieć drogi, przy których wiejskie, polne trakty są luksusem! Nawet piesze dotarcie do szkoły jest trudne.
Leszek Stępniak: A czy komunikacja międzyludzka jest też trudniejsza tutaj niż tam, gdzie poprzednio Pani mieszkała?
MM: W Osowie jest pełen przekrój ludzkich osobowości: od bardzo otwartych, wylewnych do... Nie będę nawet tego rozwijać, bo jest to wielka różnorodność. Dotyczy to zarówno moich pracowników, jak i mieszkańców dzielnicy. I to bardzo dobrze, bo jedni od drugich możemy się wiele nauczyć.
MB: Zbliżamy się do końca I semestru bieżącego roku szkolnego. Prosimy o podsumowanie.
Jak sprawdził się nowy budynek, czy jest dobrze przystosowany do potrzeb szkolnych; czy jest dobrze wykonany?
MM: Cieszę się, że mogę pracować w takim nowoczesnym budynku. Niejedna osoba chciałaby być na moim miejscu. Jednak jak w przypadku każdej nowej budowli wychodzą pewne problemy, nie do końca przemyślane rozwiązania. Zgłaszam natychmiast wszystkie usterki. Usuwanie ich jest możliwe, bo obok stale trwa budowa. Jednak są i takie rzeczy, których nie da się już zmienić.
LS: Jak ocenia Pani system monitoringu?
MM: Monitoring dobrze spełnia swoją funkcję. Obojętnie, co na ten temat się mówi. Na pewno nikomu nie szkodzi, a w wielu sytuacjach może nam pomóc.
Dzięki tej ochronie szkoła może być dla wszystkich otwarta bez obawy, że zostanie coś w tym czasie zniszczone, że wydarzy się coś złego. Młodzież może spędzać tutaj swój czas. I z tego powodu uważam, że taki system powinien być w każdej szkole. Kamery nie są przeciwko uczniom, tylko służą do zabezpieczenia budynku.
LS: Czy zdarzyły się akty wandalizmu?
MM: Nie. Na szczęście! Wszystko, co się do tej pory wydarzyło, to wypadki, czy nieprzemyślane postępowanie.
Zdarza się, że uczniowie sami zgłaszają takie wydarzenia, bo wiedzą, że i tak wszystko jest na filmie i trzeba będzie ponieść konsekwencje.
MB: Pierwszy semestr „dyrektorowania”: czy jest tak, jak Pani myślała, czy zaskoczyło to Panią?
MM: Nie jest tak, jak myślałam, ale też sytuacja nie zaskoczyła mnie całkowicie. Wiedziałam, że czeka mnie innego rodzaju praca. Jednak mimo wszystko chciałabym być więcej z uczniami, nauczycielami, być wśród nich. I nad tym muszę popracować.
Jestem osobą, która chciałaby od razu realizować pomysły i zamierzenia. Często zamiast komuś coś zlecić, robię to sama, bo tak będzie szybciej. To jest błąd! Muszę się tego oduczyć. Brakuje mi czasu na spotkania i rozmowy z młodzieżą. A są one bardzo ważne. Uczniowie nie są przyzwyczajeni, że z dyrektorem można normalnie, szczerze porozmawiać. A ja chciałabym, żeby tak było. Żeby było tak, jak wtedy, gdy się z nimi spotkałam po raz pierwszy w czerwcu. Byli wówczas szczerzy, spontaniczni, otwarci, zadawali wiele pytań. Jednak w momencie, gdy rozpoczął się rok szkolny, to się zmieniło. Traktują mnie i swoich nauczycieli z dystansem, są zamknięci. Nie wiem, dlaczego uważają, że nie można nam wielu rzeczy powiedzieć?
Przecież tak być nie musi!
LS: Miała Pani swoją wizję działania w tej szkole. Czy w trakcie musiała Pani z czegoś zrezygnować?
MM: Na pewno nie! Wiele zaplanowanych przedsięwzięć udało się. Przede wszystkim międzyoddziałowe zajęcia językowe i myślę, że z tego powinni być bardzo zadowoleni uczniowie i nauczyciele.
A inne sprawy są w toku.
Jedynie dziennik elektroniczny przesunęłam do realizacji w drugim semestrze. Związane to było z opóźnieniem w dostarczeniu do szkoły komputerów.
Muszę przyznać, że pomysłów mam coraz więcej!
Wiem natomiast, że największy nacisk będę kładła na dwie sprawy: na naukę i na zajęcia pozalekcyjne. Uważam, że szkoła musi być otwarta, choć nie wszyscy się ze mną zgadzają. W takiej dzielnicy jak Osowa, która nie ma innych ośrodków kulturalnych, szkoła musi spełniać tę rolę.
A do tego jest propozycja nauczycieli z III LO w Gdyni, dotycząca prowadzenia pozalekcyjnych zajęć z informatyki i matematyki. Koniecznie trzeba z niej skorzystać, bo to są wysokiej klasy fachowcy.
MB: Czyli oferta zajęć pozalekcyjnych będzie rozwijana?
MM: Na pewno tak. Chociaż nie jest to takie proste. Z jednej strony rodzice zarzucają, że nie ma propozycji zajęć dodatkowych. A z drugiej strony, gdy jest już taka oferta, to się z niej nie korzysta. Jednak mimo wszystko uważam, że trzeba prowadzić takie zajęcia nawet dla małej ilości uczestników. Może w końcu uczniowie zauważą, że nie trzeba nigdzie jechać, bo wszystko jest tutaj na miejscu.
MB: Zna już Pani swoich pracowników (nauczycieli, obsługę techniczną, administrację...), czy nawiązaliście „nić porozumienia”?
MM: Pierwszą osobą, z którą spotkałam się, była pani sekretarka. Wtedy miałam wrażenie, że trudno będzie nam się układać współpraca. Teraz muszę przyznać, że jest to bardzo miła, kompetentna, obowiązkowa osoba. Zna życie i współpraca z panią Ewą układa się wspaniale. Mogę na niej polegać!
Z pozostałych osób z administracji też jestem zadowolona.
Również nauczyciele mnie zaskakują. Są bardzo profesjonalni. Świadczy o tym – na przykład - ilość uczniów, biorących udział w konkursach. Wzięliśmy udział we wszystkich, organizowanych przez kuratorium! To jest absolutnie zasługa nauczycieli.
Chodzę również na lekcje, gdzie przekonuję się o tym, że są bardzo dobrzy.
Jednak na nauczycieli we wszystkich szkołach spadło ostatnio dużo dodatkowych obowiązków. Muszą przygotowywać ogromną ilość dokumentacji, co na pewno przeszkadza im w pracy z uczniami. To odbija się również w kontaktach między mną a nauczycielami. Z jednej strony muszę wymagać tej dokumentacji, z drugiej zaś do każdej dodatkowej propozycji muszę nauczycieli troszeczkę przekonywać. Dlatego czasami dochodzi do niezadowolenia. Mam jednak nadzieję, że Dzień Otwarty Gimnazjum przekonał, że warto podejmować te wyzwania. Najważniejsze, że cieszyli się z niego uczniowie. Dla nauczycieli był to przecież dzień pracy, jednak chciałabym, aby również im dawało to satysfakcję i radość.
LS: Jak układa się współpraca z ciałami samorządowymi Gimnazjum: z Radą Rodziców, Radą Szkoły, Samorządem Uczniowskim?
MM: W poprzedniej szkole Samorząd Uczniowski był aktywniejszy. Ale może wynikało to z tego, że był to zespół szkół: gimnazjum i liceum, a tam jest młodzież starsza, która ma więcej doświadczenia i lepiej potrafi się zorganizować. Tutaj młodzież musi się nauczyć tego, że daje im się pewną swobodę i mogą sami tworzyć, dać coś od siebie. Wydaje mi się, że na razie samorząd czeka, aż nauczyciel podsunie mu jakiś pomysł do realizacji. I wtedy on to wykona, wykona bardzo dobrze. A ważne jest, aby mieli własne pomysły.
Natomiast jeżeli chodzi o rodziców, to w żadnej nie ma tak wspaniałych jak tu! Często odbywają się spotkania Rady Rodziców. Znają się między sobą, dużo rozmawiają, wspaniale organizują różne imprezy. Są pełni pomysłów i inicjatyw. I oby tak zostało, bo od rodziców bardzo wiele zależy.
Bardzo się cieszę, że powstała Rada Szkoły. Jest to organ „ponad wszystkimi”, który może zapewnić szkole rozwój. Skupia przedstawicieli nauczycieli, rodziców i uczniów i „widzi” sprawy z każdej strony.
Krytyka ze strony któregokolwiek z tych organów będzie dla mnie bardzo cenna. Da mi możliwość zastanowienia się na tym, czy czegoś nie można by zmienić, poprawić.
MB: Na ile może liczyć Pani na naszą Radę Osiedla?
MM: Współpraca z Radą Osiedla układa się dobrze. Rada wspomaga starania o wyposażenie szkoły, współorganizuje koncerty, dofinansowała wyjazdy naszych uczniów na basen oraz dożywianie dzieci. Zamierzamy również wspólnie wypełnić młodzieży czas podczas ferii zimowych.
Jedyne, co mnie martwi, to brak wsparcia ze strony rady w sprawie chociaż tymczasowego oświetlenia okolic szkoły. A niedopuszczalny jest stan obecny, gdy młodzież w ciemnościach dociera np. do przystanku autobusowego.
MB: Czy w czasie ferii szkoła będzie zamknięta?
MM: Szkoła na pewno będzie otwarta. Nie mogę jednak jeszcze powiedzieć, co będzie się w niej działo, bo dopiero przygotowujemy program zajęć. Mogą je poprowadzić nauczyciele, jeżeli będą chcieli, lub osoby spoza szkoły.
Prawdopodobnie otrzymamy środki z wydziału edukacji przeznaczone właśnie na ferie. A jeśli będzie mróz, to na pewno na boisku do koszykówki zrobimy lodowisko. Jest już tam oświetlenie, może znajdzie się ktoś, kto pomoże zdobyć i zamontować tam jeszcze głośniki.
LS: Czy głośna w swoim czasie bitwa między uczniami znalazła swój finał i czy nadal słyszy się o przepychankach między gimnazjalistami?
MM: Sprawa ta trafi do sądu. Nie podejmuję żadnych kroków w celu ukarania tych uczniów. Czekam na rozstrzygnięcia sądu.
W tym wieku bardzo często zdarzają się przepychanki między młodzieżą. To, co my oceniamy jako błahostkę, dla nastolatków jest wielkim problemem, bardzo przyjmują wszystko „do siebie”. Jest to przejściowe, potem się z tego wyrasta.
Jednak trzeba być czujnym, aby nie powtórzyła się wspomniana sytuacja. W przyszłym roku szkolnym zamierzam zatrudnić psychologa – osobę, która będzie umiała dotrzeć do młodzieży i pomóc jej.
MB: Co w przyszłości? Wnioski, plany...
MM: Szkoły w naszym kraju zajmują się głównie wyrównywaniem szans młodzieży, a niewiele z nich próbuje wyszukiwać uczniów utalentowanych, uzdolnionych i wspierać ich rozwój. Powinien – wg mnie – zostać opracowany ogólnokrajowy program wyszukiwania takich osób i umożliwiania im rozwoju swoich uzdolnień ponad przeciętność. W przyszłości chciałabym właśnie takie uzdolnione osoby móc wesprzeć.
LS: Jak wygląda strój galowy ucznia?
MM: Nie istnieje jakiś wzorzec, określający jak taki strój powinien wyglądać. Przyjęta jest ogólna zasada, że jest to „jasna góra, ciemny dół”. Uważam jednak, że należy to uściślić i będę to omawiała na radzie pedagogicznej. Są w roku szkolnym takie specjalne momenty, wyjątkowe dni, które należy podkreślić również poprzez odświętny, galowy strój.
LS: Kiedy będzie można korzystać z nowej hali?
MM: Będzie na czas, w czerwcu.
LS: O czym marzy Marzena Majerowska – nie: Pani Dyrektor?
MM: Marzę o tym, aby w całym moim zabieganym życiu znaleźć tyle czasu i energii dla najbliższych, ile poświęcam pracy zawodowej. Aby nie przegapić w życiu rodzinnym czegoś ważnego. Przede wszystkim dotyczy to wychowania syna. Aby nie zdarzyło się, że „szewc bez butów chodzi”!
MB&LS: Dziękujemy za rozmowę.
Życzymy, aby nadchodzące święta były dla Pani okazją do spędzenia czasu z najbliższymi i aby w Nowym Roku znalazła Pani taki rytm życia, który pozwoli Pani pogodzić bycie dyrektorem, żoną, mamą, kobietą...
MM: Chciałabym za Waszym pośrednictwem złożyć najserdeczniejsze życzenia świąteczne Rodzicom, uczniom oraz Przyjaciołom szkoły i osobom, które bezinteresownie co tydzień spotykają się z uczniami na prowadzonych przez siebie zajęciach.
Życzę Wszystkim spokoju, zdrowia i sił w Nowym Roku.
« wróć | wersja do wydruku | odsłon: 2436
