W seminarium i w Osowie
A. Bułło, Ks. J. Piotrowski, 2004-01-21
Technikum, matura... I co dalej?
W trzeciej klasie szkoły średniej pojawiło się pragnienie pójścia do Głównej Szkoły Pożarnictwa w Warszawie. Wszystko w tym kierunku robiłem. Jednak w klasie czwartej spotkałem pewnego Księdza – neoprezbitera, przysłanego na nowo powstałą parafię w Pruszczu Gdańskim (tam mieszkałem od połowy szkoły średniej). Był księdzem, który zupełnie odmienił moje spojrzenie na kapłaństwo, na księży, na Kościół.
Wcześniej miałem takie spojrzenie, jak chyba większa część młodszego społeczeństwa: pewne zamknięcie, kastowość, patrzenie na księży poprzez pryzmat materialny... A on był po prostu normalny - dał się poznać. Jego charakter, jego osobowość bardzo mnie poruszyły. I właśnie wtedy zrodziła się myśl: A może kapłaństwo? Szukałem kontaktu. Na początku interesowałem się Zgromadzeniem Księży Klaretynów, uczestniczyłem w rekolekcjach powołaniowych. Po pewnym czasie zrodziła się myśl wstąpienia do Seminarium Diecezjalnego w Gdańsku, ze względu - przede wszystkim - na miejsce, na charakter diecezji gdańskiej, na charakter samego Gdańska.
Jak - w jednym zdaniu - scharakteryzowałby Ksiądz Seminarium?
Wspaniałe towarzystwo, kiepska kuchnia (uśmiech).
Co wywarło na Księdzu największe wrażenie podczas studiów w Seminarium?
Hm... Trudne pytanie... Na pewno pierwsze dwa lata studiów filozofii. Byłem zachwycony filozofią, która ukazała mi czym jest wiara. Między innymi zrozumiałem jedną rzecz: że wiara bez pogłębienia intelektualnego jest wiarą płytką. Poza tym historia Kościoła - osoba wykładowcy, który mówił w sposób jasny wyrazisty o ciemnych stronach historii Kościoła, szczególnie o ludziach Kościoła.
Studia, praca magisterska, święcenia i w końcu Prymicja. Czy jest to rzeczywiście Msza Święta, którą pamięta się do końca życia?
Tak, to Msza Święta, którą pamięta się bardzo długo. Mnie osobiście bardzo zaskoczyły podziękowania i wspomnienia z przeszłości. Bardzo się wzruszyłem... Do tego stopnia, że nie byłem w stanie wypowiedzieć ani jednego zdania bez wzruszenia i płaczu.
Zaraz po święceniach trafił Ksiądz do parafii Chrystusa Zbawiciela w Gdańsku – Osowie. Jakie było Księdza pierwsze wrażenie?
Szczerze? (uśmiech) Byłem zaskoczony ilością figurek - świątków, które znajdowały się przy Ołtarzu. Aż mnie zszokowało. Odbierałem Osowę jako dzielnicę miejską a tym czasem trafiłem do Kościoła o charakterze typowo ludowym.
Co się zmieniło przez te osiem lat pobytu Księdza w Osowie? Co pozostało?
To, co mi zaimponowało to zaangażowanie osób świeckich, które chcą wspierać Kapłanów. Co się zmieniło? Bardzo dużo się zmieniło. Przede wszystkim przybyły dwie Msze: dla dzieci i dla młodzieży, powstało wiele zespołów muzycznych, a resztę potrafią ocenić sami parafianie, którzy mieszkają tu dłużej niż osiem lat.
A jeżeli idzie o Księdza? Co się zmieniło, co pozostało?
Miałem więcej włosów (śmiech). A teraz serio... Na pewno spoważniałem, nabrałem większego dystansu względem tego, co dzieje się wokół mnie, czy podjętych dzieł. Mniej kieruję się emocjami, które są źródłem kłopotów i nieporozumień. Poznałem także, czym jest Kościół. Osowa obecnie jest moim domem, a parafianie „współdomownikami”.
To chyba trochę niebezpieczne?
Jak dla księdza – tak. Niebezpieczne, bo angażuję się uczuciowo w miejsce, w poszczególne osoby z duszpasterstwa. Myślę, że jednak Pan Bóg tak poprowadzi, że to przeżyję.
c.d.n.
