Chłopak z falowca
Joanna Bułło, ks. Jarosław Piotrowski, 2004-01-20
J.B.: Zacznijmy od początku – dzieciństwo. Gdzie je Ksiądz spędził i co z tego okresu najbardziej utkwiło Księdzu w pamięci?
Ks. Jarek: Dzieciństwo to przede wszystkim lata na Przymorzu. Co najbardziej wspominam? Przede wszystkim grę w piłkę i bójki pomiędzy „falowczakami” a „blokami”.
Kto wygrywał?
A były różne sytuacje...(uśmiech) A rozpoczęło się od głupiej anteny dachowej, którą ktoś ukradł, a skończyło się na pożarze garażu. Takie to były wspomnienia. Nie byłem akurat w czołówce, ale byłem – można powiedzieć – jednym z tych, którzy aktywnie w tym uczestniczyli. Ile miałem lat? Dwanaście. Po prostu Przymorze... To samo Przymorze, co Przymorze Michalczewskiego.
Ulubiony przedmiot w szkole podstawowej?
W podstawówce bardzo lubiłem przysposobienie obronne, historię, wiedzę o społeczeństwie i geografię oraz matematykę. Polskiego nie cierpiałem – ale to z prostej przyczyny – nieciekawa osoba nauczyciela. Zostało to mi również na czas szkoły średniej, ale – podczas studiów w Seminarium – powoli z tego wyszedłem (uśmiech).
Szkoła średnia...
Chodziłem do Technikum Budowlanego w Gdańsku. W dzisiejszych czasach Technikum wybierają najczęściej osoby, które nie wiedzą, co ze sobą począć i wybierają taką, a nie inną szkołę średnią. W moich czasach, tj. w połowie lat 80, było zupełnie inaczej. Była to szkoła, która przygotowywała do pracy i studiów technicznych. Pragnę powiedzieć, że bardzo miło wspominam ten okres. Dzięki niej poznawałem życie.
Dzięki praktykom zawodowym – zwłaszcza tym na budowach - spotykałem się z różnymi ludźmi, różnym środowiskiem, reakcjami, słownictwem. Była to szkoła życia, które mogłem poznać zarówno od tej dobrej, jak i od tej złej strony. W czwartej klasie miałem praktyki zawodowe w Biurze Projektów „Miastoprojekt”, które bardzo miło wspominam. Przede wszystkim był to już kontakt z zupełnie innymi ludźmi oraz bezpośrednie doświadczenie tego, jak wygląda praca w Polsce.
Zainteresowania z czasów szkoły średniej?
Piłka nożna, historia i polityka. Kibicowałem Lechii Gdańsk i nadal kibicuję, chociaż na mecze nie jeżdżę, ale pilnie śledzę wyniki. Starałem się jeździć na mecze, nie byłem jednak szalikowcem.
Historia i polityka? Łączyłem je razem. Smutkiem napawało mnie to, co działo się wówczas w Polsce, a i teraz nie jest zbyt ciekawie. W swoim czasie brałem udział w różnego rodzaju manifestacjach i spotkaniach. Do tej pory nie przepadam za Tymi, którzy wówczas rządzili, a teraz jako socjaldemokraci kierują Polską.
Jak się układały Księdza relacje z młodszym bratem?
Między nami jest różnica pięciu lat. Do mniej więcej pierwszej, drugiej klasy szkoły średniej (czyli wtedy, gdy mieszkaliśmy na Przymorzu) był on dla mnie „Ogonem”, który - chcąc nie chcąc - był włączony w towarzystwo, w którym się obracałem - chociażby przez grę w piłkę. Z reguły stał na bramce, bo był najsłabszy i najmłodszy. A relacje osobiste? Jak to między chłopakami: sprzeczki, bójki... Ale to jest typowe – myślę – dla każdego rodzeństwa. Należy pamiętać, że tak było w dzieciństwie, a z dzieciństwa się wyrasta.
Jak w trzech słowach opisałby Ksiądz swój charakter z czasów szkoły średniej?
Czasy szkoły średniej? Choleryk, furiat, zdecydowany, uparty.
To wady czy zalety?
To zalety, które czasami stają się uciążliwe dla innych, a więc mogą być wadami. Bycie zdecydowanym, upartym i konsekwentnym bardzo się z sobą wiązało i wiąże. Negatywną rzeczą natomiast było to, że często nie dałem się przekonać do wielu rzeczy – przeświadczenie, że mam rację mimo tego, że jej nie mam (to mi zostało do teraz). Przez to czasami przegrywałem. Zbyt gwałtownie też wyrażałem swoje uczucia: aprobatę czy niechęć. Zostało to również do teraz i może być jedną z przyczyn właśnie takiego, a nie innego odbierania mojej osoby.
c.d.n.
